Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

First Orbit - the movie ή αλλιώς ... 108 λεπτά!

108 λεπτά
που έγραψαν την ιστορία του κόσμου
 που σηματοδότησαν την αρχή μιας εποχής που μοιάζει να μην έχει τέλος!

Φέτος συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στο διάστημα (Vostok 1 από την πρώην ΕΣΣΔ). Φόρος τιμής σ' αυτό το γεγονός αποτελεί η ταινία-ντοκιμαντέρ "First Orbit" που ανέβηκε στο YouTube (www.firstorbit.orgκαι περιλαμβάνει τις πρωτότυπες συνομιλίες του Yuri Gagarin με το κέντρο ελέγχου καθώς και βίντεο που τραβήχτηκε από το Διεθνή Διαστημικό σταθμό ο οποίος ακολούθησε παρόμοια τροχιά με αυτή του Vostok 1. Η μουσική υπόκρουση της ταινίας είναι του Philip Sheppard.


     


Yuri Gagarin is embraced by daughters
Lena, left, and Galya
Ο Yuri Gagarin είδε και έζησε όσα οι περισσότεροι από μας θα δούμε μόνο στην οθόνη ή θα ζήσουμε στα όνειρά μας.
"Για μένα όλη ζωή ήταν μια τέλεια στιγμή", θα πει αργότερα. Έφτασε στα όρια, καθώς το σώμα του δέχτηκε δύο με τρεις φορές περισσότερα G απ' ό,τι οι σημερινοί κοσμοναύτες. 
Πριν εκτοξευτεί από το κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ στις 12 Απριλίου του 1961, έγραψε στη γυναίκα του:  "Εαν συμβεί κάποιο δυστύχημα μην αναλωθείτε στο πένθος. Η ζωή είναι ζωή και κανείς δεν είναι ασφαλής-ανά πάσα στιγμή μπορεί να τον πατήσει ένα αυτοκίνητο".  !!!!




















Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Πολλά τα σύμπαντα, πρέπει να μετοικήσουμε ...

Νανόπουλος: Πολλά τα σύμπαντα, πρέπει να μετοικήσουμε

View Image

Ενδιαφέρουσες απόψεις ενός Έλληνα επιστήμονα φυσικού, από τους κορυφαίους της σύγχρονης επιστήμης.

Δεν υπάρχει μόνο ένα, αλλά πάρα πολλά σύμπαντα, ίσως και μπροστά στη μύτη μας, χωρίς όμως να τα βλέπουμε, όπως επίσης δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα ζούμε σε δέκα διαστάσεις, ενώ δεν αποκλείεται στο μέλλον να δημιουργούμε σύμπαντα στο εργαστήριο!

Δεν πρόκειται για ευφυολογήματα κάποιου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας, αλλά για θεωρίες και υποθέσεις ενός από τους πιο διάσημους έλληνες επιστήμονες, του Δημήτρη Νανόπουλου, διακεκριμένου καθηγητή Φυσικής του πανεπιστημίου του Τέξας  (ΗΠΑ) και τακτικού μέλους της Ακαδημίας Αθηνών, ο οποίος μίλησε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, σχετικά με το πείραμα του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN) και την πειραματική διερεύνηση της ύπαρξης του Πολυσύμπαντος (multiverse).


Ο κ. Νανόπουλος παρουσίασε μερικές νέες επιστημονικές ιδέες που ανέπτυξε πρόσφατα με την ερευνητική ομάδα του στο αμερικανικό πανεπιστήμιο και οι οποίες δίνουν μια πολύ συγκεκριμένη μορφή στην έννοια του Πολυσύμπαντος. Εκτιμά, με βάση μαθηματικές εξισώσεις, ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα (ο αριθμός 10 με εκθέτη τον αριθμό 500!), σύμφωνα με τη θεωρία της Υπερσυμμετρίας (SUSY) και των Υπερχορδών, η οποία προβλέπει ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις "μεγάλες" διαστάσεις -τρεις του χώρου (μήκος, πλάτος, ύψος) και ο χρόνος- υπάρχουν ακόμα έξι ή επτά, που βρίσκονται "διπλωμένες" σε τρομερά μικρό χώρο, ανεβάζοντας σε 10 ή 11 τον συνολικό αριθμό των διαστάσεων. "Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε" είπε ο κ. Νανόπουλος.

Η θεωρία του πολυσύμπαντος ή των πολλών παράλληλων συμπάντων έχει διάφορες εκδοχές, μια από τις οποίες προωθεί σθεναρά ο κ. Νανόπουλος, ο οποίος αρχικά ήταν αντίθετος στην όλη ιδέα, αλλά στη συνέχεια την αποδέχτηκε και την επεξεργάστηκε. Τόνισε όμως ότι μια τέτοια θεωρία έχει νόημα μόνο αν καταστεί δυνατό να αποδειχτεί πειραματικά και σε αυτό μπορεί να βοηθήσει ο επιταχυντής του CERN, για τον οποίο είπε ότι πλέον "δουλεύει ρολόι", αν και οι φυσικοί που αναλύουν τις συγκρούσεις των σωματιδίων, είναι αναγκασμένοι "να ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα".

Σε μια προηγούμενη ομιλία του στην Αθήνα, ο κ. Νανόπουλος είχε πάντως δηλώσει ότι αν τελικά τα πειράματα του CERN δεν φέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, αποτυγχάνοντας να βρουν νέα σωματίδια και να επιβεβαιώσουν πειραματικά την υπερσυμμετρία, τότε "αυτό θα αποτελέσει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα για τη Φυσική, θα προκαλέσει μια μεγάλη κρίση", καθώς θα σημαίνει, όπως είχε πει χαρακτηριστικά, ότι "πήραμε λάθος δρόμο".

Σύμφωνα με τον έλληνα φυσικό, κάθε επιμέρους σύμπαν (μεταξύ αυτών το δικό μας) μέσα σε αυτό το πολυσύμπαν μπορεί να έχει τους δικούς του ξεχωριστούς φυσικούς νόμους, που ισχύουν μόνο σε αυτό, ενώ στα άλλα σύμπαντα οι νόμοι που τα διέπουν, μπορεί να είναι αφάνταστα διαφορετικοί ή και σχετικά παρόμοιοι, έχουν όμως οπωσδήποτε ως κοινό παρονομαστή τη βαρύτητα. Το ένα σύμπαν "γεννάει" το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία, όπως είπε, καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου.

Ο κ. Νανόπουλος είπε ακόμα ότι τα άλλα σύμπαντα -τα χαρακτήρισε "φυσαλίδες της πραγματικότητας" που απαρτίζουν το πολυσύμπαν- είναι δυνατό να βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους (κυριολεκτικά δίπλα μας!), αλλά δεν μπορούν να επικοινωνήσουν. Δεν απέκλεισε όμως ότι είναι πιθανώς δυνατό να γίνει μετάβαση από το ένα σύμπαν στο άλλο. Με λίγη δόση χιούμορ, ανέφερε ότι "θα έπρεπε να παρακαλάμε να μην ξυπνήσουμε ένα πρωί και γίνει ξαφνική ολική μεταβολή, για παράδειγμα περάσουμε από ένα σύμπαν με τέσσερις ("μεγάλες") σε ένα άλλο με έξι διαστάσεις".

Όλα τα σύμπαντα με τους ιδιαίτερους νόμους τους προκύπτουν κατά βάση από μόνα τους (χωρίς την ανάγκη "νομοθέτη"), σαν μια "τοπική μετάλλαξη" του χώρου σε ένα προϋπάρχον σύμπαν. Μάλιστα, ο κ. Νανόπουλος δεν απέκλεισε ως σενάρια επιστημονικής φαντασίας τολμηρές υποθέσεις ότι κάποια σύμπαντα θα μπορούσαν π.χ. να αποτελούν δημιούργημα ενός "χάκερ" σε κάποιο άλλο σύμπαν. Επεσήμανε ότι, αν τελικά αποδειχτεί η θεωρία του πολυσύμπαντος, τότε "θα καταλαβαίνουμε τον μηχανισμό παραγωγής συμπάντων", οπότε, όπως είπε, όσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό, "είναι πιθανό στο μέλλον να δημιουργηθεί ένα σύμπαν στο εργαστήριο" ("και δεν είμαι τρελός…", φρόντισε να διευκρινίσει!).

Συνεχίζοντας να εκπλήσσει, ανέφερε ότι δεν αποκλείεται το σύμπαν που ζούμε τώρα, να δημιουργηθεί ξανά ακριβώς το ίδιο στο μέλλον, ενώ -με την ίδια λογική- το τωρινό σύμπαν μας θα μπορούσε να είναι το νιοστό από το παρελθόν, να έχει δηλαδή ήδη προϋπάρξει πολλές φορές. Ο κ. Νανόπουλος κατέστησε, πάντως, σαφές ότι είναι νωρίς ακόμα για να επιβεβαιωθούν τέτοιες υποθέσεις, πρόσθεσε όμως ότι τελικά αποτελούν λογικές συνέπειες της ευρύτερης θεωρίας του πολυσύμπαντος, που θα έπρεπε κανείς να ακολουθήσει και να διερευνήσει.

Αναφερόμενος σε πρόσφατο δημοσίευμα του περιοδικού "Nature", που θεωρεί πιθανή την κατάρρευση της θεωρίας της υπερσυμμετρίας, επειδή τα μέχρι τώρα αποτελέσματα των πειραμάτων του CERN δεν την επιβεβαιώνουν, ο έλληνας φυσικός χαρακτήρισε υπερβολική και πρόωρη μια τέτοια εκτίμηση. "Πολύς θόρυβος για το τίποτε" είπε χαρακτηριστικά.

Τόνισε επίσης, ότι το σύμπαν που βλέπουμε (της ορατής ύλης) και το οποίο έχει ηλικία 13,7 δισεκατομμυρίων ετών, δεν είναι παρά το 4%, καθώς το υπόλοιπο είναι αόρατο, αποτελούμενο κατά 23% από "σκοτεινή ύλη" και 73% από "σκοτεινή ενέργεια". Υπολογίζεται ότι μόνο στο δικό μας σύμπαν υπάρχουν περίπου 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες και κάθε ένας από αυτούς έχει περίπου 100 δισεκατομμύρια ήλιους, γύρω από τους οποίους περιφέρεται ένας τεράστιος αριθμός πλανητών. Ο κ. Νανόπουλος είπε ακόμα ότι ο ήλιος κάποτε θα "σβήσει", όμως το σύμπαν μας, που συνεχώς διαστέλλεται, είναι "ανοιχτό", συνεπώς ποτέ δεν θα "πεθάνει", ενώ είναι πιθανό να κάνει "μετάβαση" σε ένα άλλο σύμπαν-φυσαλίδα.

Ο κ. Νανόπουλος επιτέθηκε στους υπέρμαχους της "ανθρωπικής Αρχής" (που λένε ότι το σύμπαν είναι "κομμένο και ραμμένο" στα μέτρα των ανθρώπων), αντιτείνοντας ότι "δεν του καίγεται καρφάκι του σύμπαντος για εμάς", ενώ χαρακτήρισε τη θεωρία του πολυσύμπαντος "το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της τελεολογίας". Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, διευκρίνισε ότι δεν έχει χάσει το νόημα της η αναζήτηση μιας "ενοποιημένης θεωρίας του παντός" στην Φυσική, όμως δεν θα αφορά παρά μια λύση μοναδική για το δικό μας σύμπαν και τίποτε περισσότερο.

Τέλος, απαντώντας σχετικά με τις φιλοσοφικές προεκτάσεις της θεωρίας του πολυσύμπαντος, είπε ότι παραπέμπει σε "ένα νέο Διαφωτισμό" που ανοίγει νέους δρόμους για την ανθρωπότητα. Ακόμα, αρνήθηκε ότι υπάρχουν φραγμοί και όρια στις δυνατότητες του ανθρώπινου νου να συλλάβει την πραγματικότητα του σύμπαντος, εκτός από τα αναπόφευκτα ποσοτικά όρια στη συσσώρευση γνώσης στο μυαλό του ανθρώπου, όμως γι\' αυτό, όπως είπε, υπάρχουν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ως συμπαραστάτες μας, ενώ στο μέλλον η σχέση τους με τους ανθρώπους θα μπορούσε να γίνει ακόμα πιο στενή.

Αρνήθηκε επίσης ότι συσσωρεύοντας ολοένα περισσότερες γνώσεις, οι άνθρωποι χάνουν τη σοφία τους, ενώ -σε κάπως πιο απαισιόδοξο τόνο- συμφώνησε με τις εκτιμήσεις άλλων επιστημόνων ότι η Γη αργά ή γρήγορα "δύσκολα θα αντέξει" στα προβλήματά της, γι\' αυτό είναι ανάγκη να προετοιμαστεί η μετοίκηση της ανθρωπότητας σε άλλους πλανήτες.

Αναδημοσίευση από M. A. R. C - REVIEW

Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Ο χρόνος είναι δισδιάστατος | Obelix's blog

Ένας επιστήμονας από το τμήμα Φυσικής και Αστρονομίας του πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια συνέταξε μία παράξενη πρόταση που αφορά στο ότι υπάρχουν δύο διαστάσεις χρόνου και όχι μία όπως μέχρι στιγμής υποθέταμε. Πρότεινε ακόμα και τον τρόπο για να ελεγχθεί πειραματικά η πρωτοφανής αυτή ιδέα, στο έτος που μας έρχεται.

Ο χρόνος δεν είναι πλέον μία απλή γραμμή που έρχεται από το παρελθόν και πηγαίνει στο μέλλον μέσα σε έναν τετραδιάστατο κόσμο που περιλαμβάνει τρεις χωρικές διαστάσεις και μία τέταρτη χρονική διάσταση. Αντίθετα, ο φυσικός Itzhak Bars οραματίζεται το πέρασμα των χρονικών στιγμών με τη μορφή καμπύλων που είναι ενσωματωμένες σε ένα πλέγμα έξι διαστάσεων, δύο εκ των οποίων αφορούν στον χρόνο και οι υπόλοιπες στον χώρο. "Δεν υπάρχει μόνο μία διάσταση του χρόνου", δηλώνει ο Itzhak Bars του πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες. "Υπάρχουν δύο. Μία ολόκληρη διάσταση χρόνου και ακόμα μία διάσταση χώρου είχαν μέχρι τώρα περάσει τελείως απαρατήρητες σ' εμάς." Ισχυρίζεται πως η θεωρία του που ονομάζεται 'φυσική δύο χρόνων' (Two time Physics ή 2T-Physics) και την οποία ανέπτυσσε για περισσότερο από μία δεκαετία, μπορεί να βοηθήσει να λυθούν προβλήματα σχετικά με τις ήδη υπάρχουσες κοσμολογικές θεωρίες και ιδιαίτερα, έχει σημαντική προβλεπτικότητα που μπορεί να ελεγχθεί σε ένα προσεχές πείραμα με σωματίδια. Εάν επιβεβαιωθεί, θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για μία΄θεωρία των πάντων' που ενώνει όλους τους φυσικούς νόμους του σύμπαντος σε έναν, και ιδιαίτερα την γενική σχετικότητα που εξηγεί τη βαρύτητα και τη δομή του σύμπαντος σε μεγάλη κλίμακα, με την κβαντική θεωρία που εξηγεί τα φαινόμενα του υποατομικού κόσμου.Στην αναζήτηση μιας θεωρίας που θα μπορούσε να αγκαλιάζει τα πάντα, οι επιστήμονες για δεκαετίες προσθέτουν στις εξισώσεις τους όλο και περισσότερες χωρικές (αλλά πολύ μικρής κλίμακας) διαστάσεις. Ήδη από το 1920 οι μαθηματικοί ανακάλυψαν ότι η εισαγωγή μιας τέταρτης χωρικής διάστασης θα μπορούσε να βοηθήσει στη συμφιλίωση των θεωριών για τον ηλεκτρομαγνητισμό και τη βαρύτητα. Σήμερα, θεωρητικοί φυσικομαθηματικοί μελετούν μία θεωρία που λέγεται 'θεωρία Μ' και που προσθέτει ακόμα μία διάσταση, προτείνοντας ένα σύνολο 11 διαστάσεων, 10 χωρικών και μίας χρονικής.

Μέχρι στιγμής όμως, υπήρχε μια επιφύλαξη όσον αφορά στη μελέτη της χρονικής διάστασης, επειδή εμπεριέχει μη αναμενόμενες συνέπειες, όπως το ταξίδι στον χρόνο. Εάν άλλαζε η εικόνα που έχουμε για τον χρόνο από μία γραμμή σε ένα επίπεδο (δηλαδή από μία σε δύο διαστάσεις), θα σήμαινε πως η πορεία μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος θα μπορούσε να σχηματίσει βρόγχο, επιτρέποντας την μετακίνηση μπροστά και πίσω στον χρόνο ή ακόμα και το πασίγνωστο 'παράδοξο του παππού', σύμφωνα με το οποίο, θα μπορούσε κανείς να ταξιδέψει στο παρελθόν και να σκοτώσει τον παππού του πριν από τη γέννηση της μητέρας του, αποτρέποντας έτσι τη γέννηση του ιδίου!

Ο Bars παρατήρησε για πρώτη φορά ενδείξεις που συνηγορούσαν στην ύπαρξη μιας επιπλέον διάστασης, στα πλαίσια της θεωρίας Μ το 1995, και όταν το ερεύνησε περισσότερο ανακάλυψε πως το 'παράδοξο του παππού' και άλλοι φόβοι που σχετίζονται με τα ταξίδια στο χρόνο, θα μπορούσαν να ξεπεραστούν εάν γινόταν χρήση μίας νέας μορφής συμμετρίας (όσον αφορά στη σχέση μεταξύ της θέσης και της ορμής ενός αντικειμένου). Αυτή είναι η συμμετρία που θα μπορούσε να βοηθήσει να εναρμονιστούν οι δύο ισχυρότερες θεωρίες της φυσικής του 20ου αιώνα, δηλαδή η κβαντομηχανική και η σχετικότητα.

Η πρόσθεση μία επιπλέον διάστασης χρόνου δεν μπορεί να λύσει τα πάντα ωστόσο. Για να προκύψουν εξισώσεις που θα μπορούν να λειτουργήσουν με τη νέα μορφή συμμετρίας που περιγράφει τον κόσμο με ακρίβεια, χρειάζεται επίσης και μία επιπλέον διάσταση χώρου (μεγάλης κλίμακας), δίνοντας ένα σύνολο τεσσάρων χωρικών διαστάσεων. Σύμφωνα με τον Bars, ο γνωστός τετραδιάστατος κόσμος που παρατηρούμε γύρω μας είναι μερικώς μία 'σκιά' της εξαδιάστατης πραγματικότητας, όπως ένα χέρι μπορεί να παράγει διαφορετικές σκιές σε έναν τοίχο εάν το φωτίσουμε από διαφορετικές γωνίες. Αν και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε άμεσα την επιπλέον χρονική διάσταση, μπορούμε να έχουμε μία εποπτεία της έννοιας μέσω των διαφορετικών προοπτικών από τις διαφορετικές 'σκιές'.

Ο Bars ακόμα αναφέρεται σε ήδη υπάρχουσες ενδείξεις που συνηγορούν στη θεωρία του και αφορούν φυσικά φαινόμενα σε μακροσκοπική και μικροσκοπική κλίμακα. Επιπλέον, πιστεύει πως περισσότερα ακόμα στοιχεία θα προκύψουν όταν τον επόμενο χρόνο θα γίνουν πειράματα σύγκρουσης σωματιδίων στο CERN της Γενεύης, που θα δημιουργήσουν, άγνωστα μέχρι στιγμής, 'υπερσυμμετρικά' σωματίδια.Η θεωρία του Bars μας βάζει απέναντι σε ένα ερώτημα: αποτελεί η πρότασή του μία μαθηματική μόνο σύλληψη, ή μία πραγματική φυσική οντότητα;

Εκείνος, επιμένει ότι οι επιπλέον διαστάσεις του, είναι κάτι περισσότερο από μαθηματικές επινοήσεις. Πιστεύει ότι υπάρχουν πραγματικά και είναι τόσο αληθινές όσο οι τρεις διαστάσεις του χώρου και η μία διάσταση του χρόνου, που μέχρι στιγμής είχαμε εντάξει στη σύλληψή μας για την πραγματικότητα.

Αναδημοσίευση από το blog: obelix7.blogspot.com

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Δάσκαλοι των Γραμμάτων

Ισχυρές προσωπικότητες που διακρίθηκαν στην επιστημονική και κοινωνική ζωή του τόπου. Συγγραφείς, στοχαστές, ποιητές, φιλόσοφοι, άνθρωποι σκεπτόμενοι. Αλλά πρωτίστως δάσκαλοι. Που συνέβαλαν τα μέγιστα στη διανόηση, αλλά και στην ανάπτυξη της εκπαίδευσης του τόπου τα τελευταία 150 χρόνια. Είναι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί που το έργο τους θα μείνει παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές. Ο Ιωάννης Συκουτρής, ο Τεύκρος Μιχαηλίδης, η Αλόη Σιδέρη, ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, ο Τάσος Λιγνάδης, ο Χρήστος Γιανναράς, ο Ματθαίος Μουντές, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, ο Αλέξης Δημαράς και πολλοί ακόμη που δεν κατέστη δυνατόν να συμπεριληφθούν στο συγκεκριμένο αφιέρωμα. 

Ιωάννης Συκουτρής. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1901. Τα οικονομικά μέσα της οικογένειάς του ήταν περιορισμένα, αλλά οι εξαιρετικές σχολικές επιδόσεις του τού εξασφάλισαν την οικονομική υποστήριξη της Αρχιεπισκοπής Σμύρνης ώστε να κατορθώσει να ολοκληρώσει τη φοίτησή του στο σχολείο. Οι φιλολογικές του επιδόσεις, αλλά και η ικανότητα χειρισμού της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, φάνηκαν από πολύ νωρίς, ήδη από τα κείμενα που έγραφε σε σχολικό περιοδικό.
Το 1918 αποφοίτησε από την Ευαγγελική Σχολή και διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό Γκιαούρκιοϊ της Μαγνησίας. Το 1919 γράφτηκε αναδρομικά ως δευτεροετής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1922. Τα έξοδα για τις σπουδές του τα κάλυπτε από την εργασία του ως βοηθός στο Σπουδαστήριο της Φιλοσοφικής Σχολής και με τα έσοδα από τις υποτροφίες του Σεβαστοπούλειου Διαγωνισμού, στον οποίο συμμετείχε δύο φορές.
Τα επόμενα δύο χρόνια μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε ως καθηγητής στο Παγκύπριο Ιεροδιδασκαλείο της Λάρνακας και παράλληλα ασχολήθηκε με τη μελέτη ποικίλων εκφάνσεων του κυπριακού πολιτισμού και προσπάθησε να οργανώσει την πνευματική και επιστημονική ζωή του τόπου ιδρύοντας συλλόγους και εκδίδοντας το περιοδικό «Κυπριακά Χρονικά». Το 1924 επέστρεψε στην Αθήνα και το 1925 αναγορεύτηκε διδάκτωρ και αναχώρησε για σπουδές Κλασικής Φιλολογίας στη Γερμανία, όπου παρέμεινε μέχρι το 1929.
Σπούδασε στα Πανεπιστήμια του Βερολίνου και της Λειψίας κοντά σε μεγάλους φιλολόγους, όπως οι U. von Wilamowitz και W. Jaeger. Εκείνα τα χρόνια ήταν τα πιο παραγωγικά σε φιλολογικές μελέτες, τις οποίες δημοσίευε σε πολλά φιλολογικά περιοδικά. Η διδακτορική διατριβή του είχε θέμα τον Επιτάφιο του Δημοσθένη για τους πεσόντες Αθηναίους οπλίτες της Χαιρώνειας, ο οποίος θεωρούνταν νόθο έργο και ο Συκουτρής απέδειξε ότι ήταν γνήσιος.
Ενδεικτικό της φήμης που απέκτησε είναι το γεγονός ότι ο Wilamowitz τον είχε εντάξει στο φιλολογικό σύλλογο Graeca Wilamowitziana, που αποτελούνταν από φιλολόγους, οι οποίοι στις συναντήσεις τους ερμήνευαν κλασικούς Ελληνες συγγραφείς. Ο Συκουτρής ήταν το μόνο μέλος μη γερμανικής καταγωγής που συμμετείχε στο σύλλογο. Εκτός από τις ποικίλες δημοσιεύσεις σε φιλολογικά περιοδικά, ο Συκουτρής ανέλαβε και την έκδοση των λόγων του Δημοσθένη για τον εκδοτικό οίκο Teubner.
Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, άρχισε να διδάσκει στο Αρσάκειο και το 1930 εξελέγη υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το εναρκτήριο μάθημά του είχε το θέμα «Φιλολογία και ζωή». Παράλληλα με τις παραδόσεις μαθημάτων στο πανεπιστήμιο και τις δημοφιλείς διαλέξεις και τα σεμινάρια σε ποικίλα θέματα, όχι μόνο κλασικής αλλά και νεοελληνικής και σύγχρονης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, συνέχισε το επιστημονικό του έργο. Ανέλαβε την πρωτοβουλία για την οργάνωση της σειράς Ελληνική Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Αθηνών, η οποία θα περιελάμβανε σχολιασμένες και μεταφρασμένες εκδόσεις κειμένων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Το 1934 εξέδωσε τον πρώτο τόμο της σειράς, το Συμπόσιο του Πλάτωνα, και άρχισε να προετοιμάζει την έκδοση της Ποιητικής του Αριστοτέλη (η οποία εκδόθηκε το 1937, μετά τον θάνατό του). Το 1933 τού προτάθηκε η έδρα της Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Πράγας, αλλά δεν αποδέχτηκε τη θέση.
Το 1936 υπέβαλε υποψηφιότητα για την έδρα καθηγητή της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή. Από εκείνη τη χρονιά, και με αφορμή το κεφάλαιο της εισαγωγής του Συμποσίου που αναφερόταν στις γενετήσιες σχέσεις στην αρχαία Ελλάδα και ειδικότερα στην παιδεραστία, άρχισε να δέχεται πολλές επιθέσεις από ακαδημαϊκούς και εξωακαδημαϊκούς κύκλους, αρχικά από την εφημερίδα «Επιστημονική Ηχώ» και στη συνέχεια από διάφορους συλλόγους και από την Ιερά Σύνοδο. Για το ίδιο θέμα κατατέθηκαν εναντίον του δύο μηνύσεις.
Ο Ιωάννης Συκουτρής αυτοκτόνησε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1937.
Ο Συκουτρής δημοσίευσε πλήθος μελετών για ποικίλα θέματα. Εκτός από τις μελέτες και εκδόσεις κλασικής φιλολογίας ασχολήθηκε ιδιαίτερα με θέματα βυζαντινής φιλολογίας. Το διδακτορικό που ολοκλήρωσε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών είχε θέμα βυζαντινής φιλολογίας (Μιχαήλ Ψελλού, Βίος και Πολιτεία του οσίου Αυξεντίου κατά πρώτον εκδιδόμενος) και μία από τις σημαντικότερες μελέτες του ήταν η ανακοίνωσή του για τα προβλήματα της βυζαντινής επιστολογραφίας.
Ασχολήθηκε ιδιαίτερα και με θέματα λογοτεχνίας (όπως τα άρθρα του «Γραμματολογία» και «Κριτική», που συνέταξε για τη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια) και ειδικότερα νεοελληνικής φιλολογίας, στην οποία η συμβολή του ήταν πολύ σημαντική τόσο με μελέτες, όπως η ερμηνεία του «Δωδεκάλογου του Γύφτου» του Κωστή Παλαμά ή το άρθρο για τις κριτικές εκδόσεις νεοελληνικών κειμένων, όσο και με θεωρητικά κείμενα για την αναγκαιότητα της διδασκαλίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας, την οποία θεωρούσε απαραίτητη για την κατανόηση της κλασικής γραμματείας. Είχε μάλιστα προτείνει το 1932 την ίδρυση αυτόνομης έδρας Νεοελληνικής Φιλολογίας,η οποία έως τότε ήταν ενιαία με την έδρα Μεσαιωνικής Φιλολογίας.
Τα πιο σημαντικά έργα του:
**«Κυπριακά Χρονικά», 1924. Περιοδικό.
* Φιλολογία και ζωή, 1931. Εναρκτήρια ομιλία (= Philologie et vie, Budapest 1938).
**Υπόμνημα προς την Φιλοσοφικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου Αθηνών: (αντί χειρογράφου), 13 Δεκεμβρίου 1933.
* Μτφρ. Δημοσθένους Λόγοι. Μετάφραση στα γερμανικά.
* Πλάτωνος, Συμπόσιον, κείμενον, μετάφρασις και ερμηνεία υπό Ι. Συκουτρή, Ακαδημία Αθηνών, Ελληνική Βιβλιοθήκη, Αθήναι 1934.
**Αριστοτέλους, Περί Ποιητικής. Μετάφρασις υπό Σίμου Μενάρδου. Εισαγωγή, κείμενον και ερμηνεία υπό Ι. Συκουτρή. Ακαδημία Αθηνών, Ελληνική Βιβλιοθήκη, Αθήναι 1937.

Τεύκρος Μιχαηλίδης. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Είναι διδάκτωρ μαθηματικών του Πανεπιστημίου Pierre et Marie Curie στο Παρίσι. Από το 1981, διδάσκει μαθηματικά στη Μέση Εκπαίδευση. Στις εργασίες του περιλαμβάνονται εκπαιδευτικά βιβλία μαθηματικών και πληροφορικής, άρθρα σχετικά με τη διδακτική των μαθηματικών, την εισαγωγή των υπολογιστών στην εκπαίδευση, την ιστορία των θετικών επιστημών, καθώς και εκλαϊκευτικά κείμενα σχετικά με τα μαθηματικά. Εχει μεταφράσει από τα γαλλικά και τα αγγλικά 22 βιβλία με θέμα τα μαθηματικά, τις θετικές επιστήμες και την ιστορία τους, ενώ έχει συγγράψει και βιβλία μαθηματικών για μαθητές Γυμνασίου.
Υπήρξε συνεργάτης των εφημερίδων «Ελευθεροτυπία», «Νέα», «Καθημερινή» και «Ελεύθερος Τύπος». Είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας «Θαλής και Φίλοι» που δραστηριοποιείται για τη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στα μαθηματικά και τον πολιτισμό.
Το 2006 η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον τίτλο Chevalier dans l' Orde des Palmes Academiques για τις υπηρεσίες του προς την εκπαίδευση και τον πολιτισμό.
**Αιχμές, ο γιος του φεγγαριού.
* Πυθαγόρεια εγκλήματα.

Αλόη Σιδέρη. Ποιήτρια, μεταφράστρια. Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1929. Πατέρας της ήταν ο λογιστής Χαράλαμπος Ματαράγκας και μητέρα της η ποιήτρια Καλομοίρα Κουρούκλη. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές στο Ληξούρι και σπούδασε Ιστορία-Αρχαιολογία και Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Κατά τη διάρκεια της εθνικής αντίστασης εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ. Το επώνυμο Σιδέρη προέρχεται από τον σύζυγό της Στρατή Σιδέρη με τον οποίο απέκτησε μία κόρη. Από το 1955 έως το 1985 δίδαξε φιλολογικά μαθήματα σε ιδιωτικά κυρίως σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης.
Διακρίθηκε για το πλούσιο ποιητικό της έργο, ενώ έγραψε και πεζά, μια συλλογή διηγημάτων, χρονογραφήματα, επιδόθηκε με μεγάλες αξιώσεις στο δοκίμιο και στις μελέτες. Ασχολήθηκε με τη μετάφραση αρχαίων και Βυζαντινών συγγραφέων, ενώ επιδόθηκε στην παρουσίαση συγγραφέων από τα αγγλικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά. Μετέφρασε Ηρόδοτο, Αριστοτέλη, Ηλιόδωρο, Λουκιανό, Προκόπιο Καισαρέως, Αννα Κομνηνή, Ψευδο-Ιπποκράτη, Μιχαήλ Ψελλό, τις Συλλογές των Θαυμάτων του Αγίου Δημητρίου του Αρχιεπισκόπου Ιωάννου και Ανωνύμου, Henry James, Truman Capote, Umberto Eco.
Η Αλόη Σιδέρη συνεργάστηκε με περιοδικά, με την κρατική ραδιοφωνία και τηλεόραση, ενώ δημοσίευσε ποιήματα και πεζά της σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Ηταν μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και του διοικητικού συμβουλίου της. Ως εκπρόσωπός της ήταν μέλος της Πολιτιστικής Επιτροπής του «Συμβουλίου Συγγραφέων και Μεταφραστών των Τριών Θαλασσών». Πέθανε στις 8 Μαρτίου 2004 σε ηλικία 75 ετών.
Ματθαίος Μουντές. Γεννήθηκε στη Χίο το 1935. Σπούδασε Θεολογία και από το 1961 εργάστηκε στην Αθήνα, στην ιδιωτική εκπαίδευση. Το 1959, φοιτητής ακόμη, άρχισε να δουλεύει στο ραδιόφωνο. Εκανε πολλές εκπομπές με θέματα βιβλικά, λαογραφικά και λογοτεχνικά. Από τις πιο γνωστές εκπομπές του ήταν αυτή με τον τίτλο «Αιγαίο, ριζά και διάρκεια», που κράτησε σχεδόν 11 χρόνια. Ηταν καθηγητής στη Σχολή Μωραΐτη. Κατά καιρούς συνεργάστηκε και με την τηλεόραση.
Δημοσίευσε ποιητικές συλλογές, ενώ το 1963 τιμήθηκε με το βραβείο της Ομάδας των Δώδεκα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Εταιρείας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, καθώς και του Ανοιχτού Θεάτρου του Γιώργου Μιχαηλίδη και είχε συνεργαστεί με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Πέθανε το 2000.
Τα πιο σημαντικά του έργα:
* Ιστορίες από τη Βίβλο, «Καστανιώτης».
**Μακρινά φώτα, «Καστανιώτης».
**Τα αντίποινα, «Καστανιώτης».
**Το βιβλιοπαιχνίδι των Χριστουγέννων, «Καστανιώτης».

Χρήστος Γιανναράς. Καθηγητής Φιλοσοφίας, Θεολογίας, συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Σπούδασε Θεολογία στην Αθήνα και Φιλοσοφία στη Βόνη και στο Παρίσι. Είναι διδάκτωρ φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Σορβόνης και της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είναι επίσης επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.
Από το 1982 μέχρι και το 2002 υπήρξε τακτικός καθηγητής της Φιλοσοφίας και της Πολιτιστικής Διπλωματίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αρχικά στο τότε ενιαίο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών και μετά στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Δίδαξε φιλοσοφική ορολογία και μέθοδο, πολιτική φιλοσοφία και πολιτιστική διπλωματία. Επίσης έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια του Παρισιού, της Γενεύης και της Λωζάννης.
Εχει στο ενεργητικό του πλούσιο συγγραφικό έργο με θεματολογία που σχετίζεται με την έρευνα των διαφορών ανάμεσα στην ελληνική και τη δυτικοευρωπαϊκή φιλοσοφία και ορθόδοξη χριστιανική παράδοση. Πολλά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε τουλάχιστον 10 ευρωπαϊκές γλώσσες. Ο Χρ. Γιανναράς και ο ακαδημαϊκός Ιωάννης Ζηζιούλας θεωρούνται σήμερα οι επικρατέστεροι σύγχρονοι ορθόδοξοι Ελληνες θεολόγοι που είναι γνωστοί μέσα από μεταφράσεις του πλούσιου συγγραφικού τους έργου στο δυτικό χριστιανικό κόσμο.
Ο Χρ. Γιανναράς υπήρξε υπότροφος του γερμανικού Ιδρύματος Υποτροφιών «Alexander von Hambolt Stiftung». Είναι εκλεγμένο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων καθώς επίσης και της Academie International des Sciences Humaines (Βρυξέλλες). Με τα κείμενά του παρεμβαίνει στην κοινωνική και πολιτική επικαιρότητα μέσω αρθρογραφίας του σε πολιτικές εφημερίδες, όπως το «Βήμα» επί 13 χρόνια και από το 1993 στην «Καθημερινή».
Τα κυριότερα έργα:
**Το αίνιγμα του κακού, «Ικαρος».
**Ενάντια στη θρησκεία, «Ικαρος».
**Οντολογία της σχέσης, «Ικαρος».
**Κοινωνιοκεντρική Πολιτική: Κριτήρια, «Εστία».
**Μαχόμενη ανελπιστία, «Εστία».
**Επαινος ψήφου τιμωρητικής, «Ιανός».
**Η κατάρρευση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα σήμερα, «Ιανός».

Σταύρος Ζουμπουλάκης. Γεννήθηκε το 1953 στη Συκιά Λακωνίας. Δίδαξε πολλά χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση. Σπούδασε Νομικά και Φιλολογία στην Αθήνα και Φιλοσοφία στο Παρίσι. Διετέλεσε λυκειάρχης στα εκπαιδευτήρια «Κωστέα-Γείτονα». Από το 1998 διευθύνει το ιστορικό περιοδικό «Νέα Εστία». Οπως έχει δηλώσει ο ίδιος, η «Εστία» πέρα από το κύρος της και ένα πολύ καλό δίκτυο διανομής δεν προσφέρει οικονομικό δέλεαρ στους συγγραφείς που επιθυμούν να μετεγγραφούν στο δυναμικό της. «Δεν ξέρω πόσο μπορεί να αντισταθεί ένας εκδότης στο ρεύμα της εμπορευματοποίησης, αλλά εδώ το παλεύουμε», έχει δηλώσει σε παλιότερη συνέντευξή του στην «Ε» ο ίδιος. «Εχουμε αρνηθεί συνειδητά τίτλους που έκαναν επιτυχία αλλού. Πιστεύω πως μακροπρόθεσμα, τα σημαντικά βιβλία συναντάνε την απήχηση που δικαιούνται».
**Φιλόξενος μηδενισμός (επιμέλεια), «Βιβλιοπωλείο της Εστίας».
**Ο μύθος του ναζισμού (επιμέλεια), «Βιβλιοπωλείο της Εστίας».
**Τι είναι η Δύση; (επιμέλεια), «Βιβλιοπωλείο της Εστίας».

Τάσος Λιγνάδης (1926-1989). Γεννήθηκε στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια των εφηβικών του χρόνων, στη γερμανική κατοχή έγινε μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΣΑΣ και παράλληλα δραστηριοποιήθηκε στον παράνομο Τύπο ως αρθρογράφος στα περιοδικά «Μαθητικά Γράμματα» και «Νεανική Φωνή». Με την απελευθέρωση γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου πήρε μέρος στο φοιτητικό κίνημα ως ιδρυτικό μέλος της ΔΕΣΠΑ (Διοικούσα Επιτροπή Συλλόγου Πανεπιστημίου) και πρόεδρος της ΠΕΚΑ (Πανσπουδαστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα) και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1970 με τίτλο της διατριβής του «Το πρώτο δάνειον της Ανεξαρτησίας».
Το 1955 διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή Μωραΐτη και το 1963 εκλέχτηκε λέκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών στη Φιλοσοφική Σχολή, θέση από την οποία παραιτήθηκε με την επιβολή της απριλιανής δικτατορίας. Εργάστηκε επίσης στη Σχολή Αηδονοπούλου, στο Pierce College και στο Λύκειο του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Σχολή Μωραΐτη οργάνωσε θεατρικές παραστάσεις, ενώ την περίοδο της Μεταπολίτευσης διορίστηκε καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, θέση που κράτησε ώς το 1980. Στο Εθνικό Θέατρο εργάστηκε επίσης ως καθηγητής στη Δραματική Σχολή. Από το 1977 εργάστηκε στην ΕΡΤ ως σύμβουλος προγράμματος με αρμοδιότητες στο χώρο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, διέκοψε ωστόσο τη συνεργασία του, λόγω ιδεολογικών διαφωνιών.
Στα Γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1955 από τις σελίδες του περιοδικού της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού «Νέον Αθήναιον», όπου δημοσίευσε πολλές μελέτες ώς το 1963. Συνεργάστηκε επίσης με περιοδικά και εφημερίδες όπως τα: «Ελληνικά Χρονικά» του Λουκή Ακρίτα (1952-1954), «Νέα Πορεία» (Θεσσαλονίκης), «Λόγος» (1947), «Χρονικό» (1972), «Νέα Εστία», «Επίκαιρα», «Νίκη», «Εσπερινή», «Μεσημβρινή», «Η Καθημερινή».
**Η επανάστασις των αγγέλων.
**Ο Λόρκα και οι ρίζες.
**Το Αξιον Εστί του Ελύτη· Εισαγωγή - Σχολιασμός - Ανάλυση Τ. Λιγνάδης.
**Η ξενική εξάρτησις κατά τη διαδρομή του νεοελληνικού κράτους.
**Διπλή επίσκεψη σε μια ηλικία και σ' έναν ποιητή (Ν. Γκάτσος).
**Παιδικός οδηγός για γνωριμία με το θέατρο.
**Ο Χουρμούζης (Ιστορία - Θέατρο).
* Καταρρέω· Δοκίμια για το σύγχρονο Ελληνισμό, «Ακρίτας».
* Το μυστήριο, το κάλλος και η ιθαγένεια του τοπίου· Δοκίμια για τη νεώτερη και σύγχρονη λογοτεχνία, «Ακρίτας».

Κώστας Γεωργουσόπουλος (Κ.Χ. Μύρης). Γεννήθηκε στη Λαμία το 1937. Σπούδασε Φιλολογία, Αρχαιολογία και Θέατρο. Δίδαξε ως εκπαιδευτικός στη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση. Σήμερα διδάσκει Θεατρολογία στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Κριτικός θεάτρου επί 30 συναπτά έτη, στην εφημερίδα «Το Βήμα» και «Τα Νέα», δοκιμιογράφος, σχολιαστής και αρθρογράφος. Ελαβε μέρος σε δεκάδες συνέδρια, έδωσε ομιλίες και δημόσια μαθήματα σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, στην Κύπρο και σε άλλες χώρες. Δημοσίευσε κριτικά και λογοτεχνικά κείμενα σε όλα τα γνωστά περιοδικά. Διετέλεσε πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου. Είναι πρόεδρος του Κέντρου Ερευνας και Πρακτικών Εφαρμογών του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος. Πρόεδρος των επάθλων «Κοτοπούλη», «Βεάκη», «Κυβέλης», «Φ. Πολίτη», «Δ. Μητρόπουλου» και του Θεατρικού Μουσείου. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, της Εταιρείας Συγγραφέων και της Εταιρείας Μουσικών και Θεατρικών Κριτικών. Εχει τιμηθεί με το Α' κρατικό βραβείο Δοκιμίου, το βραβείο «Ουράνη» της Ακαδημίας Αθηνών και το βραβείο «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Γ' Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Εχει συγγράψει το σχολικό εγχειρίδιο της Γ' Γυμνασίου «Δραματική Ποίηση», ενώ οι μεταφράσεις του της «Αντιγόνης» και του «Οιδίποδος Τυράννου» αποτελούν τα σχολικά βιβλία της Β' και Γ' Λυκείου, αντίστοιχα. Εχει μεταφράσει επίσης «Ανδρομάχη», «Ελένη», «Αίαντα», «Οιδίποδα επί Κολωνώ», «Εκκλησιάζουσες», «Θεσμοφοριάζουσες», «Νεφέλες» και «Ιππής».
* Κλειδιά και Κώδικες Θεάτρου Α' Αρχαίο Θέατρο, «Εστία».
* Κλειδιά και Κώδικες Θεάτρου Β' Αρχαίο Θέατρο, «Εστία».
* Τα μετά το Θέατρο (δοκίμια), «Καστανιώτης».
**Το Νήμα της Στάθμης (δοκίμια), «Καστανιώτης».
**Θίασος Ποικιλιών (δοκίμια), «Καστανιώτης».
**Αμήχανον Τέχνημα και Παράβαση, ποίηση, «Γνώση».

Αλέξης Δημαράς. Ιστορικός της εκπαίδευσης, συγγραφέας, ερευνητής και για χρόνια δάσκαλος στη σχολή Μωραΐτη. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, έκανε μεταπτυχιακά στο Λονδίνο και διετέλεσε πρόεδρος του Κέντρου Εκπαιδευτικής Ερευνας. Ηταν ο βασικός συντάκτης του «Εθνικού Απολυτηρίου», που παρουσίασε ο Γιώργος Παπανδρέου όταν ήταν υπουργός Παιδείας το 1996.
Εχει συγγράψει πολλά βιβλία για την ιστορία της εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Από τα πιο γνωστά με μεγάλη ιστορική σημασία το «Από το κοντύλι στον υπολογιστή» είναι μια ιστορική αναδρομή στις μεταρρυθμίσεις που έγιναν στο χώρο της παιδείας από το 1830 μέχρι το 2000.

Πηγή: Ελευθεροτυπία